Archive by Author

2013

8 jan

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Goede voornemens heb ik niet. Daar doe ik niet aan. Ik probeer er elke dag wat van te maken en dat lukt vaak en soms niet. Mijn goede gewoontes overboord gooien, daar doe ik wel aan. Zo ben ik dit jaar begonnen. Ik heb gedronken als een Maleier, gegeten als een bootwerker, ik heb geld uitgegeven aan dingen die ik niet nodig heb en veel vlees gegeten. Ik ben het nieuwe jaar begonnen met elke slechte gewoonte die ik kon bedenken. En het was heerlijk.
Oudejaarsavond heb ik met vrienden genoten van een paar flessen Prosecco en Belgisch stoofvlees. Rundvlees gemarineerd in azijn en daarna gestoofd met ontbijtkoek en appelstroop. Geserveerd met rode kool en patat. Met mayonaise. Want dat is lekker. Vooral als het om goede mayonaise gaat en niet om fritessaus. Daar zit een belangrijk verschil in. Fritessaus is een laffe, goedkope variant van mayonaise. Mayonaise is lekker, fritessaus is smerig, daar kan ik kort over zijn. Na twaalven heb ik gedanst tot ik de gastvrouw moest vragen om een paar gympies. En een trui en een joggingbroek. Zag ik er om elf uur ‘s avonds nog uit als een elegante dame in zijden blouse, kokerrok en torenhoge pumps, om een uur of twee had ik de gedaante aangenomen van een snowboarder.
Nieuwjaarsdag. We hebben geen honger maar we gaan toch eten, want dat is gezellig. We bestellen een glas Merlot, proosten op het nieuwe jaar en nemen alleen garnalenkroketjes en een salade rucola. Tot er op het tafeltje naast ons een steak tartare wordt neergezet. Steak tartare? Stond die op de kaart? Echte steak tartare? Van met de hand gesneden ossenhaas, met kappertjes, dijonmosterd en een uitje??
‘Ober?’ wenk ik de vriendelijke jongeman, ‘doe hier ook maar een steak tartare.’ Bij de steak worden frietjes geserveerd. Met echte mayonaise. Geen fritessaus. En zo moet het nieuwe jaar zijn. Mayonaise. Geen fritessaus. Zo is het ook met de zorg voor mijn gezicht. Ik ga alleen voor het neusje van de zalm. Daarom vertrouw ik mijn gezicht alleen aan Dr. Helga toe.

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

In de wachtkamer

5 jan

Jeroen Jansen

Daar zit je dan, in de wachtkamer van de Elzen Kliniek. Waar ze behalve de LINDA. ook draadloos internet hebben, zodat je je kunt verschuilen achter je smartphone of tablet. Om maar niet naar dat meedogenloze tv-scherm te hoeven kijken, waar om de zoveel minuten een bekend gezicht voorbijkomt: dat van mezelf.
En toch wordt mijn blik altijd weer naar het flatscreen aan de muur gezogen. Als een crimineel voor een muur vol opsporingsberichten wacht ik mijn beurt af, bevreesd voor de herkenning door anderen. Eén voor één komen ze voorbij: de modellen van Helga. Wanneer is het míjn beurt ook alweer? Na die vrouw die haar mondhoeken heeft laten doen, of komt eerst nog die oud-hockeyster die nu wel 20 jaar jonger lijkt dan vroeger?
Hoe ik dat weet? Omdat ze van elk model twee portretten laten zien: een ‘voor’ en ‘na’ foto. Ook míjn foto’s komen voorbij. Op de eerste zie ik er nogal afgetrokken uit, alsof ik nachten achtereen geen oog heb dichtgedaan. Ik kruip weg achter mijn smartphone. Met één oog gluur ik naar het scherm (wat duurt het lang!), met mijn andere tast ik de blikken af van de twee vrouwen die ook in de wachtkamer zitten. Word ik herkend? Zie ik iemand heimelijk mijn kant op gluren?
Na een paar seconden is het voorbij en verschijnt een ander in beeld. Voor even ben ik uit de gevarenzone, totdat mijn uitgebluste zelfportret opnieuw de wachtkamer vult. Tegen beter weten in dwing ik mezelf alleen de ‘nafoto’ te bekijken, maar helaas: ik ben een ramptoerist. Dan gebeurt het onvermijdelijke: ik word herkend. Mijn buurvrouw verbreekt de stilte van de wachtkamer. “Goh, u ziet er echt veel beter uit nu,” zegt ze opbeurend. “Dat is ook de bedoeling,” mompel ik. Ze lacht en ik word opeens heel erg in beslag genomen door mijn email. Ik ben nog elke dag blij als ik in de spiegel kijk en het verbluffende resultaat zie. Vreemd eigenlijk, als iets niet klopt en afwijkt van het gemiddelde dan krijg je van iedereen commentaar (jee, ben je zo moe?, slaap je niet?, gaat het wel goed met je?). En als de dissonant met een spuitje hyaluronzuur is weggetoverd, dan ben je er eigenlijk binnen één seconde aan gewend. Ik denk dat ik daarom moeite heb geconfronteerd te worden met mijn oude uiterlijk. Daar heb ik definitief afscheid van genomen.

Jeroen Jansen (1969) is freelance journalist en schrijver van o.a. sport- en managementboeken.

Tijs en Annemarie

23 nov

Jeroen JansenAls interviewer helpt het, wanneer je gezegend bent met een charmant uiterlijk. Ik durf te wedden dat dit een van de redenen is waarom Jeroen Pauw meer uit zijn gasten krijgt dan Tijs van den Brink. Over het uiterlijk van Tijs zijn hele internetfora volgeschreven. De man ziet er op zijn zachtst gezegd nogal streng uit. Als ik hem was, zou ik hier en daar wat subtiele correcties laten aanbrengen, al ben ik bang dat hij het met subtiel niet redt.
Dat is natuurlijk best sneu; hoe iemand eruitziet mag geen rol spelen. In een ideale wereld is dat vermoedelijk ook zo, maar we weten allemaal dat het er op deze wereld heel anders aan toegaat. Ik had vroeger een baas die zijn vrouwelijk personeel uitkoos op ehm… hele vrouwelijke eigenschappen. Of ze ook goede verhalen konden schrijven, deed duidelijk niet terzake.
Mag je van jezelf zeggen dat je er best charmant uitziet? Ach wat, ik doe het gewoon. Wat een lullig woord trouwens, charmant. Iets wat dames op leeftijd zeggen: ‘Hij ziet er nog best charmant uit’. Nu interview ik voor mijn werk regelmatig een dame op leeftijd. Dat zijn soms heel flirterige gesprekken. Dames op leeftijd vinden mij doorgaans erg leuk. Of charmant. En omdat ik dat weet, maak ik er gebruik van. Glaasje wijn erbij en je krijgt de leukste gesprekken.
Behalve die ene keer, nog niet zo heel lang geleden. Annemarie Oster werd 70, liet haar columns bundelen en wilde daar met alle liefde over praten. Totdat ik een vraag stelde die haar niet aanstond. Toen was ik opeens helemaal niet meer zo charmant. ‘Wat voor een journalist ben jij eigenlijk?’, foeterde Annemarie. ‘Je doet me aan Tijs van den Brink denken.’ Oef. Ze zei het écht en ik was zowaar even uit het lood geslagen. Heb de volgende dag meteen maar even met de kliniek gebeld.

P.S. Het interview met Annemarie Oster werd nooit meer echt leuk, maar is desondanks te lezen in tijdschrift ‘Hollands Glorie’.

Jeroen Jansen (1969) is freelance journalist en schrijver van o.a. sport- en managementboeken.

Klaar met excuses

15 okt

Jeroen Jansen

Jeroen Jansen

Mijn vrienden en kennissen zijn niet dom. Sterker nog, ik vermoed dat hun IQ ver boven het gemiddelde uitsteekt. Daarnaast zijn ze overwegend links georiënteerd. Het valt me op dat ‘dit soort mensen’ niets van doen heeft met botox, fillers en andersoortige injectables. Oud worden doen ze bij voorkeur op de Brigitte Bardot-manier, al is dat vanwege madame’s rechts extremistische sympathieën een wat ongelukkig voorbeeld.
Bij hen heb ik vaak de neiging me te verontschuldigen voor mijn spaarzame bezoekjes aan de kliniek (zelfs hier geef ik er de voorkeur aan om ‘spaarzaam’ te schrijven, alsof dit een verzachtende omstandigheid is…). Ik grijp naar excuses, zoek naar motieven. Als een misdadiger die ooit zelf slachtoffer is geweest. Ik begin over mijn moeder, die toen ik nog puber was, zei dat mijn ogen ‘het enige mooie’ waren dat ik had. Achteraf twijfel ik. Het kan ook zijn dat ze zei dat mijn ogen ‘het mooiste’ waren, wat een wezenlijk verschil is. Maar om mijn ijdelheid te verklaren vanuit een door vernedering gevoed minderwaardigheidscomplex, hou ik beter vast aan de eerste uitspraak. […]

Om hebberig van te worden

20 aug

Jeroen Jansen

Sinds het voor mannen is toegestaan om ijdel te zijn, ben ik uit de kast. Mijn coming-out beleefde ik tijdens de verjaardag van mijn schoonzus. Op mijn ontboezeming dat ik ‘weleens’ Botox gebruikte, werd met ontzetting gereageerd. Vooral door mijn Neanderthalers van broers, die al denken dat je een mietje bent als je je schaamhaar fatsoeneert.
Maar ik heb er maling aan. Van mij mogen ze best weten dat ik weleens een spuit laat zetten. Niet dat ik ermee te koop loop. Ik laat de mensen graag in de waan dat het puur natuur is wat ze zien. En denk maar niet dat ik er met een strakgespoten kop bij loop. Mannen doen het met mate, omdat vrouwen rimpels wel zo sexy vinden.

Maar er zijn grenzen. Soms heb je de natuur een beetje tegen. Zo rond mijn dertigste oogde ik vermoeider dan ik me voelde. Wallen – het zit in de familie. Maar in tegenstelling tot mijn broers weigerde ik te capituleren. Ik bezocht een oogchirurg, die dacht dat hij het vet wel kon wegbranden. Maar er zat geen vet, ontdekte hij nadat de huid was blootgelegd. Weer dichtgenaaid was ik in plaats van twee wallen armer, een blauw oog rijker. […]

De facelift is achterhaald, dat weet ook Clooney

9 mei

Column door gastblogger Jeroen Jansen

George Clooney

George Clooney weet dat de facelift is achterhaald

Mijn schoonzus vindt George Clooney een mooie man. Mijn andere schoonzus trouwens ook. Nu ik erover nadenk, iederéén vindt George Clooney een mooie man. Maar niet iedereen weet dat George zo mooi blijft, omdat hij zich wel eens laat ‘prikken’. Toen ik dat laatst tegen mijn schoonzus zei, reageerde ze ontzet. ‘Clooney aan de botox?’ Het was alsof ze het in Keulen had horen donderen. ‘Ja, en ook aan de fillers,’ voegde ik daar nog eens fijntjes aan toe. Dat laatste was me opgevallen tijdens een scène in The Ides of March. Clooney zit in een vliegtuig naast het raam en het licht valt op zijn jukbeenderen. Die zijn veel steviger dan ze na zijn dertigste ooit zijn geweest. De subtiele vulling trekt de huid onder zijn ogen mooi strak. Als ik niet dezelfde behandeling had ondergaan, was het me nooit opgevallen. […]