Archive by Author

Jane Fonda

1 jun

jane-fonda-cannesIk weet niet of u vorige week toevallig de foto’s van Eva Longoria (38) en Jane Fonda (75) naast elkaar op de rode loper van Cannes heeft gezien? Jane was drop dead gorgeous. Eva ook, daar niet van, maar ik vond Jane net een tandje mooier, charmanter, gracieuzer. Bovendien is het van Jane net iets bijzonderder en minder voor de hand liggend.  Tina Turner. Jane Fonda. Sophia Loren. Ze worden de nieuwe ouderen genoemd. Met andere woorden: bejaarden, but not as we know them.
Maar hebben ze niet van alles laten optrekken?, vraagt een vriendin me. ‘Wat maakt het uit,’ antwoord ik. ‘Ze zien er goed uit, daar gaat het om. En hoe ze het gedaan hebben maakt geen moer uit.’ Iedereen geniet van een mooie vrouw, maar het ouder worden moeten we ons laten welgevallen en oh wee als we ‘iets’ laten doen. Dan is het opeens niet eerlijk, of zo. Wat een onzin. De tijden zijn veranderd. We dragen corrigerend ondergoed. Mag dat ook niet? Moeten we alles maar laten hangen, omdat we het spel anders niet eerlijk spelen? Vroeger, zo rond 1865, droegen vrouwen korsetten om een taille van 45 cm te krijgen. Het zorgde voor nier- en leverfalen. Maar het was toen heel normaal. En alleen maar om aantrekkelijk te blijven voor de andere sekse.
Het grappige is: Ik geloof niet dat vrouwen iets aan hun gezicht laten doen vanwege mannen, maar omdat ze een rol willen blijven spelen in een maatschappij die nou eenmaal op het bespottelijke af op het uiterlijk is gericht. Het is niet anders. Ze willen, na al die jaren werken en zich ontwikkelen, nog steeds gehoord en gezien worden. En als dat betekent dat er een rimpeltje moet worden weg gespoten, SO BE IT. Verbeter de wereld, begin bij Helga.

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

Tell me what you don’t like about yourself

26 apr

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Het is de beginzin van de Amerikaanse serie Nip Tuck waarin het leven en werk van twee plastisch chirurgen centraal staat. Elke patiënt wordt deze vraag gesteld. De serie gaat over ijdelheid tot in het obscene. Hoe anders gaat het er bij Helga van Elzen aan toe.

Helga vraagt: ‘Wat wil je zien als je in de spiegel kijkt?’ Een totaal andere en in mijn ogen een veel betere benadering. Waarom? Nou, ten eerste kijken we over het algemeen door een vergrootglas naar onszelf. We kennen ons gezicht zo vreselijk goed en dankzij ons kritische brein zijn we vooral gericht op datgene wat niet deugt. Dat deukje in de neus, dat velletje bij het oog, die rimpel op de wang, die zeurende mondhoeken.

Wanneer Helga vraagt: ‘Wat wil je zien als je in de spiegel kijkt?’, ga je meteen anders naar jezelf kijken en anders over jezelf denken. Alleen daarom al vind ik het een meesterlijke vraag. We zitten al zo vol zelfkritiek. En naar een arts gaan om iets aan die zelfkritiek te doen, dat gaat niet. Jammer maar helaas. Al zou dat in veel gevallen waarschijnlijk meer oplossen dan een strakker bekkie. Maar goed. Waar iedereen op de zin ‘tell me what you don’t like about yourself’ van alles zal gaan aanwijzen wat niet deugt aan zijn of haar gezicht, is de richting die Helga in gaat veel positiever en vooral resultaat gerichter. ‘Wat wil je? Waar wil je naartoe?’ Deze vraag doet het brein op zijn grondvesten trillen. Het is een proactieve vraag. Het brein gaat nadenken over waar het naartoe wil in plaats van waar het vanaf wil. Het is een veel beter, creatiever en vooral constructiever uitgangspunt.

En dat is precies hoe Helga te werk gaat: constructief.

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

Wat wil je zien als je in de spiegel kijkt?

6 apr

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

dr-helga-van-den-elzen

Dr. Helga van den Elzen, foto Hans de Kort

Interview met Dr. Helga van den Elzen door Marian Mudder

Begin dit jaar sprak ik met injectable specialist dr. Helga van den Elzen over wat haar drijft om in haar vak te staan zoals ze doet. Dit is wat ze me vertelde:

‘Mensen die bij me komen zeggen vaak: ‘Wat ik in de spiegel zie, klopt niet met hoe ik me voel.’ Als cosmetisch-medisch arts richt ik me helemaal op de vraag hoe ik die twee beelden met elkaar kan matchen. Voor mij is de vraag: ‘Wie ben je en wat wil je laten zien?’ Als ik een cliënt vraag: ‘Wat stoort je?, dan wijzen ze details in het gezicht aan. Maar als ik vraag: ‘Wat wil je zien als je in de spiegel kijkt.’ levert dat een heel ander antwoord op: ‘Ik wil er energiek uitzien’ of ‘Ik wil er competent en vitaal uitzien.’

Mijn werk heeft de afgelopen jaren een enorme ontwikkeling doorgemaakt. In het begin, toen de injectables net werden geïntroduceerd, omhelsde het niet veel meer dan het opvullen van een rimpel. Maar nu ga ik heel anders te werk. Ik zie de injectable als een hulpmiddel om de mooiste en de meest passende versie van een specifiek gezicht te creëren.

Twee gebroken polsen staan aan de wieg van mijn vak
Mijn keuze voor het vak  heeft een bijzondere oorsprong. Ik studeerde in de negentiger jaren gezondheidswetenschappen en geneeskunde en werkte aan de universiteit als onderzoeker, toen ik in 1997 een auto ongeluk kreeg en ik met twee gebroken polsen en twee gebroken armen thuis kwam te zitten. In die periode werd me meer dan ooit duidelijk dat ik met mijn handen wilde werken, en ik dat te veel miste in mijn toenmalige werk. Ik werkte al vanaf 1994 met injectables naast mijn werk als universitair docent. Tijdens mijn herstelperiode wist ik: ‘Dit is wat ik wil doen’.

Ik ben opgegroeid met het idee dat het niet raar is anders te willen zijn dan je bent
Voor mij is het een raar idee dat we niet iets zouden mogen veranderen aan ons uiterlijk. Dat heeft te maken met mijn jeugd. Ik had een lichamelijk gehandicapte moeder.  Ze heeft als baby polio gehad, liep mank en kon haar rechterhand niet gebruiken. Mijn moeder was slim, maar omdat ze gehandicapt was, werden haar intellectuele vermogens onderschat. Er wordt altijd geroepen dat je mensen moet beoordelen op het innerlijk, maar ik heb reeds op jonge leeftijd kunnen vaststellen dat dit niet klopt. Het draait om wat mensen denken dat je bent. Deze conclusies trekken we doorgaans onbewust en automatisch. Dat kunnen we oneerlijk vinden, maar het is een gegeven dat ons onbewuste brein vooral aan de hand van iemands uiterlijk beslist of we ons tot iemand aangetrokken voelen of dat we ons van hem of haar afwenden. In ons brein zit bij onze geboorte al een ‘norm’.  Zelfs van baby’s is al aangetoond dat ze beoordelen op ‘mooi’ en ‘lelijk’. We kunnen die norm in de loop van ons leven wel wat wijzigen, maar het onbewuste blijft een grote rol spelen. Ons sociale leven wordt erdoor beïnvloed. Als je anders bent dan anderen dan zorgt dit mechanisme ervoor dat je buiten de norm ofwel buiten de groep wordt geplaatst.

Mijn moeder was een sterke vrouw. Ze wilde zijn en uitstralen wie ze voelde dat ze van binnen was. Als ze de keus had gehad, zou ze er zonder aarzelen voor gekozen hebben om iets aan haar uiterlijk te doen, om gewoon te kunnen zijn. Mijn keuze om dit werk te doen is mijn manier is om met die oneerlijkheid om te gaan en op die manier mijn steentje bij te dragen. Het is mijn manier om iets te doen aan wat zoveel mensen als incongruentie ervaren tussen hun uiterlijke en innerlijke beeld.

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

You never get a second chance to make a first impression

5 mrt

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Een waarheid als een koe. Zonder dat we het in de gaten hebben, bepaalt ons brein binnen enkele seconden wat we van iemand vinden. Als je er moe en afgetobd uitziet, denken mensen dat je het werk niet aankunt of dat je een enorm feestbeest bent. Kijk je altijd boos, dan ben je vast niet aardig of minstens erg ontevreden. Een babyface vinden we onvolwassen en niet krachtig; niet handig als je de  CEO van een multinational bent. Een glad voorhoofd of geen mimiek in het gezicht is funest. Kraaienpootjes zijn een voordeel want daaraan kun je zien dat iemand veel lacht. Nou, met die kraaienpootjes zit het wel goed. Die heb ik volop. En als het aan Helga ligt, houden we het ook zo. Ik moet benaderbaar blijven. Niet te mooi en te glad dus. Een beetje beschadigd mag. Het leven tekent een gezicht en dat is niet altijd verkeerd. Het leven tekent ook op een goede manier. Met wat lijntjes in het gelaat en omhoog krullende mondhoeken (waar Helga voor kan zorgen) vertel je dat je je met verve door het leven hebt geslagen, wat een enorm voordeel kan zijn bij een sollicitatiegesprek. Niemand zit op een interim manager te wachten die eruit ziet alsof ze nog  nooit een probleem van dichtbij heeft gezien. Het gezicht moet leven en allerlei positiefs vertellen. En mocht het zo zijn dat de jaren in de wangen zijn gaan hangen dan is daar Heldin Helga om een handje te helpen. We worden ouder en blijven langer vitaal. En we blijven langer actief op de arbeidsmarkt. De tijden zijn veranderd. Het is allang niet meer ijdel om iets aan je uiterlijk te laten doen. Het is vooral slim. Bijvoorbeeld vanwege die ozo belangrijke eerste indruk.

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

Dat gezicht ken ik van vroeger

5 feb

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Mijn gezicht is mijn visitekaartje, mijn werk, mijn inkomen, mijn toekomst, kortom mijn gezicht is mijn leven. Ik ben er dan ook heel voorzichtig en reuze zuinig op. Maar dat is niet altijd zo geweest.

Ik heb jaren gekend die ik in jeugdige onwetendheid heb doorgebracht, waarin ik at als een bootwerker, rookte als een schoorsteen en dronk als een zeeman. Met altijd een frisse teint in de morgen. Dus wie maalde erom? Maar al snel kreeg ik in de gaten dat ik daar niet ongestraft mee door kon gaan.

Dus nu zorg ik buitengewoon goed voor mijn gezicht. Veel water, veel groente en fruit, zo min mogelijk suiker, voldoende beweging. Kortom: op mijn levensstijl valt weinig aan te merken. En Helga? Die hoort ook bij die levensstijl. Vorige week was ik weer even bij haar. Ze liet me twee foto’s zien. Een die zojuist gemaakt was en eentje van een paar maanden geleden. Als ik in de spiegel kijk zie ik geen enkel verschil. Maar op de foto is dat er wel degelijk. Maar minimaal. Helga houdt het subtiel. En dat moet ook, want ik heb er niks aan om mijn lachspieren lam te leggen. Daarvoor lach ik te graag en dat gaat er met lamme lachspieren heel raar uitzien. Ik ben een uitdrukkelijke wens naar Helga toegegaan: ik wil er goed uitzien maar ik wil geen ander gezicht krijgen en ik wil niet dat iemand ziet dat ik iets heb laten doen. En dat kan ik aan haar toevertrouwen. Met enige regelmaat trapt ze op de rem. Waar ik best nog wat botox wil, krijg ik van haar een resoluut ‘nee’ te horen. Terug in de auto inspecteer ik mijn gezicht in de achteruitkijkspiegel. ‘Hee’, denk ik, ‘Dat gezicht ken ik ergens van. Dat gezicht ken ik van vroeger.’

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

De leeftijd

5 dec

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Iedereen wordt het hele leven lang elke dag ouder, maar na je veertigste is het opeens een onderwerp. Ik word er gek van. Op alles wat me overkomt, ieder pijntje wat ik heb, iedere kwetsuur die ik oploop, krijg ik als commentaar: ‘Ja, dat ga je nu krijgen, dat is de leeftijd.’
De leeftijd. Dit is een geschreven column, maar ik zou er graag een geluidseffect onder zetten, en dan moet u denken aan de soundtrack van Jaws… De Leeftijd… toedoetoedoetoedoe.
Ik heb mijn arm gekneusd toen ik drie was, een gat in mijn hoofd gevallen op mijn vijfde, op mijn negende ben ik met mijn dijbeen in het prikkeldraad blijven hangen, op mijn dertiende heb ik mijn arm gebroken, mijn voet  verbrand op mijn 28ste, een stukje van mijn duim gesneden met een snijmachine op mijn 30ste, ik had een tennisarm op mijn 35ste . En dat alles had ik te danken aan onvoorzichtigheid, naïviteit, stommiteit, dromerijen of gewoon domme pech. Maar boven de veertig is opeens alles te wijten aan ‘de leeftijd’. Zoals een verstuikte pols op mijn 49ste als gevolg van een val van een hoge trap.
Ik ben reuze fief, fit, huppelig, overmoedig, chaotisch, en onvoorzichtig. En dat al mijn hele leven lang. Dat ik nog leef is een wonder. Ik ben wel eens spontaan voorover gevallen, terwijl ik op de rand van het trottoir voor een stoplicht stond te wachten. Gewoon voorover geduikeld. Van het trottoir afgevallen, zeg maar. Dit gebeurde voor mijn veertigste dus niemand zei er iets van. Als het me nu zou gebeuren zou het worden aangezien als een aanval van vroeg ingetreden dementie. Ik hou mijn mond. Ik heb het er niet meer over. Over mijn bezoekjes aan Helga vertel ik ook niets. Ik hul mezelf in het mysterie van ‘hoe-doet-ze-het-toch…’ Veel verstandiger.

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

Laatbloeier

7 nov

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Als ik naar de Bijenkorf ga, word ik beter geholpen als ik fiks in de make up zit, haartjes goed en strak in het pak. Zie ik er uit als een schobberdebonkie  met haar in een staart, joggingpak aan, sneakers en een zonnebril op – heerlijk, woonde ik maar in LA waar zoiets volstrekt normaal is – dan keurt de gemiddelde verkoopster me geen blik waardig. Het is een klein en onbenullig voorbeeld, maar het illustreert wel hoe belangrijk ons uiterlijk is. Ja, het is de binnenkant die telt, ik zal de eerste zijn die dat beaamt. Maar zonder de juiste verpakking kopen wij het product niet. De vorm is inhoud. En andersom. Als schobberdebonkie verzet ik me ertegen, ik vind niets heerlijker dan zonder make-up rond te lopen en me niet te hoeven bekommeren om hoe ik eruit zie, vandaar mijn voorliefde voor verre reizen naar dichtbegroeide oerwouden, waar ik hooguit een aap tegenkom. Maar mijn werk, mijn werk. Door mijn werk ontkom ik er niet aan. En juist door mijn werk ben ik me er van bewust hoe belangrijk ons uiterlijk is. Dat begon al in mijn jonge jaren. Ik was 28 toen ik voor het eerst op het toneel stond. Een laatbloeier, jawel. Maar wel met een piepjong koppie en maatje 34, waardoor ik eruit zag als een meisje. Om voor rollen gevraagd te worden die bij me pasten (in die tijd werd je als onbekende actrice nog in een bak gezet die was gerubriceerd in geboortejaren) heb ik mijn geboortedatum veranderd en er vijf jaar van afgetrokken en dan nog schatte iedereen me tien jaar jonger dan ik werkelijk was. Ik heb de realiteit een handje geholpen. Ik heb de vorm en inhoud meer naar elkaar getrokken. En dat doe ik nog steeds, tegenwoordig met behulp van Helga.

 

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer. Onlangs verscheen haar derde boek, ‘Volgende keer bij ons’.

‘Alles van waarde is weerloos’

20 sep

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

‘Zie je dat? Ze heeft iets raars laten doen aan haar gezicht.’ Samen met een vriendin zit ik naar een televisieserie te kijken met Glenn Close in de hoofdrol.
Ik zwijg wijselijk maar het woordje ‘raar’ begrijp ik niet. Glenn Close is de zestig inmiddels ruim is gepasseerd en ziet er fantastisch uit. Niet onnatuurlijk strakgetrokken. Waarom mijn vriendin zegt dat ‘ze iets raars’ heeft laten doen, begrijp ik niet. Misschien ziet ze er beter uit dan dat we verwachten voor iemand van haar leeftijd. En ja, ik denk wel dat ze aan ‘intensieve huidverzorging’ doet. Zo noem ik het. Intensieve huidverzorging. Want met een pot crème kom ik er niet meer. Er is zwaarder geschut voor nodig to be the best I can be. En dat is wat ik wil. Ik wil er niet uitzien als een jong hertje, ik moet er niet aan denken. […]

‘Ouder worden, ik vind het verschrikkelijk’

8 aug

Marian Mudder, foto Taco van der Werf

Zit je net lekker in je vel, begint datzelfde vel uit elkaar te vallen. Het leven is een pijp kaneel, life’s a bitch and then you die en hoe je naarmate je ouder wordt al die platitudes gaat begrijpen. Laat ik eerlijk zijn: ouder worden, ik vind het verschrikkelijk. In mijn hoofd vind ik het een feest, maar dat gaat niet zozeer over ouder worden als wel over wijzer worden. Maar het feit dat mijn hoofd zelf, mijn gezicht ouder wordt, daar kan ik me maar moeilijk mee verzoenen. Ik wil gewoon geen afscheid nemen. Ik hou van mijn gezicht. Ik wil het niet kwijt. En ik doe heus niet lullig over een kraaienpootje, maar ik zie hoe de boel zich verplaatst. Hoe de vorm van mijn gezicht verandert. Maar dat hadden we niet afgesproken. Zo zijn we niet getrouwd. En laat ik dit dan ook maar eerlijk toegeven, ja, ik sta wel eens met mijn gezicht in mijn handen en dan trek ik zachtjes aan mijn wangen om te kijken hoe het vroeger was. Vroeger was het beter. Ik wil best ouder worden, maar ik ben op een leeftijd beland dat het me te hard gaat. Ik zie  mijn gezicht veranderen terwijl ik in de spiegel kijk, zo erg is het. Okay, ik overdrijf. Als ik de rest van mijn leven verder mocht met het gezicht dat ik nu heb, dan dankte ik God op mijn blote knieën. Maar dat is het hem nou precies. Er is een proces gaande waarvan het einde niet in zicht is. Er is een tijd van komen en van gaan en de tijd van gaan is aangebroken. Hoog tijd om Helga te bellen.

I do not intend to grow old gracefully, I intend to fight it every step on the way. Helga helpt.

Marian Mudder (54) is schrijfster, freelance publiciste, actrice en coach. Ze werd vooral bekend door haar rol als Vera Prins de tv-serie Baantjer.